Artikels

Deel hierdie werkstuk met jou Facebook vriende

Ek besef dat my aanvanklike artikel maar skraps was oor inligting hoe om die sestina te skryf en het besluit om dit te vervang en die artikel veel duideliker oor te skryf.

Die sestina is ‘n rymende of ongerymde vers vorm met ses stansas van ses lyne elke en ‘n finale triplet, almal met dieselfde ses woorde op lyn eindes in ses verskillende volgordes. Die finale triplet sluit egter ook al ses die woorde weer in en die volgordes van die lyne is vooraf bepaal.

Ek het in Dante Gabriel Rossetti se gedig genaamd Sestina (“To the dim light and the large circle of shade”) op hierdie vers vorm afgekom.

Ezra Pound se gedig “Sestina: Altaforte,” Elizabeth Bishop se gedig “sestina” (“September rain falls on the house”) en David Lehman se gedig getitel “Sestina” (“In Iowa, Jim dreamed that Della Street was Anne Sexton's”) is ook goeie voorbeelde van hierdie gedig vorm. In C. Louis Leipoldt se Engelse digbundel “The Ballade of Dick King and other poems” (1948) verskyn daar ‘n sestina getitel “Sestina of the atomic bomb” wat ook ‘n baie goeie voorbeeld is van hierdie versvorm.

Van die Australiese groep digters wat saam met Terry Clitheroe (Ryter Roethicle) is, het ook goeie voorbeelde van hierdie versvorm geskryf. Gloria Carpenter se gedigte “Pillars,” The Singing Tree,” Divena Collins se gedig “Autumn / Winter,” Jem Farmer se gedig “Lunar Love,” Kevin McKinney se gedigte “Call It In The Air,” “Varietal Whine,” Ryter Roethicle se gedigte “Curtains and Confusion” en “Sestina for All Hallows” is baie goeie voorbeelde van hierdie tipe gedig.

Die sestina was nog altyd beskou as ‘n moeilike vorm van digkuns om te bemeester. Die uitvinder van die sestina Arnaut Daniel, was ‘n wiskundige en ‘n digter wat behoort het aan ‘n groep twaalfde eeu digters wat hulleself die troebadoere genoem het. Hulle het hulle tipes van verse genoem volgens die moeilikheid graad en die sestina was een van die “tobar clus” gedigte, naamlik een van die vorms van ‘n meester troebadoer. Later het Francesco Petrarca ‘n reeks sestinas geskryf wat hy Canzone genoem het.

Die sestina bestaan uit sewe stansas. Die eerste ses stansas bestaan uit ses versreëls elk en die laaste woord op elkeen val volgens ‘n presiese wiskundige progressie, die sewende stansa het slegs drie versreëls wat ‘n wiskundige refleksie is van die eerste stansa. Die hele gedig het nege en dertig versreëls.

Die eerste stansa is die bepalende stansa en die ses woorde wat op elke einde van die versreël gebruik word naamlik ABCDEF is bepalende woorde. Die finale stansa wat uit drie versreëls bestaan gebruik steeds dieselfde ses woorde waar van hulle as binnerym voorkom. Hulle word herhaal in elk van die volgende vyf stansas van die gedig in ‘n streng patroon wat as volg is:

Eindwoorde:
Stansa 1. .A.B.C.D.E.F.
Stansa 2. .F.A.E.B.D.C.
Stansa 3. .C.F.D.A.B.E.
Stansa 4. .E.C.B.F.A.D.
Stansa 5. D.E.A.C.F.B.
Stansa 6 B.D.F.E.C.A.

In die finale drie versreël stansa 7 ( die l’Envoi) kom die woorde voor as:

Versreël 1..B..A
Versreël 2..D..C
Versreël 3..E..F
Hier is die rymskema vir die rymende sestina: A1B1A2B2B3A3 / A3A1B3B1B2A2 / A2A3B2A1B1B3 / B3A2B1A3A1B2 / B2B3A1A2A3B1 / B1B2A2B3A3A1 / (xB1)A1 (xB2)A2 (xB3)A3.

(Hier dui hoofletters op woorde wat herhaal word aan en nie refreine nie. x dui op woorde wat nie rym nie. Hakkies dui soos gewoonlik op binnerym.)

Hier is my sestina gedigte as beide rymend en vrye vers, in beide Afrikaans en Engels:


Jare van die lewe (Sestina)

Voorheen het ek reeds hierdie plek aanskou,
die ontmoeting is sekerlik bestem,
ek het jou dalk hier iewers vasgehou
terwyl ou emosies my nou beklem
en nou dat jy my ook skielik herken
is albei jou oë pragtig hemelblou.

Die lug bo ons is oop en hemelblou
waar ons die uitgestrekte see aanskou
iets van hierdie strand en kus weer herken
asof die noodlot self ons koms bestem
word ons deur hierdie saam wees erg beklem
asof deur hierdie oomblik vasgehou.

Dis die sterk wind wat ons hier wil vashou,
daar is wit perde op die see so hemelblou
die sand word deur die wind geswiep, beklem
terwyl ek jou hier so lieflik aanskou,
ons is tot ‘n pietsende sandstorm bestem,
as ek my liefde nou aan jou herken.

Op die oewer het jy ontrou herken
aan hierdie staal reling hard vasgehou
asof self tot daardie oomblik bestem
en my eie oë met tye hemelblou
was toe grou, terwyl ek niks kon aanskou
en vrees en baie pyn my siel beklem.

Die weersiens het nou net my hart beklem,
ons onbestorwe liefde weer herken
waar jy stil staan en hierdie strand aanskou
voel ek deur die verlede vasgehou
of als nou is, in ‘n wêreld so hemelblou
met ‘n plek vir jou en my daarin bestem.

Was ons lewens tot dié winter bestem
waar koue liggaam, siel en gees beklem?
Of deur iets uit ons jong dae vasgehou,
wat ons ou herinneringe herken,
ek sien ‘n gewaarwording in jou oë, eens hemelblou
waar ek jou in oumens jare nou aanskou.

Here is ons bestem om u skepping te aanskou,
as jare ons beklem, word ons deur U vasgehou?
Gaan ons ‘n plek herken, duskant die hemelblou?

The farmer and his wife (Sestina)

A girl was lying down flat on her back
with a straw hat at eye height over hair,
she was sun-struck, curling and fair
with a rain cloud ominous and black
drifting in a blue sky and a small track
meander past and it needed some repair.

Some of your makeup is in need of repair,
there’s a guitar bag slung over your back
where you walk pass the girl at the dirt track
with the strong wind frizzling through your hair
and the sky is already turning black
but the evening up to now is fair.

Slowly you walk past the local fair
with some of the stalls needing repair,
the guitar you are carrying is black
and you walk straight on, do not look back
at the whistles of some men with long hair
while home you take a narrow long track.

Watching our horses on the racetrack
you are really sexy and very fair,
our horses do parade with shining hair
you notice that the stands need some repair
and I am standing somewhat at your back
while you are dressed prettily in black.

The highway is like a ribbon that is black
where it meets the old overgrown farm track,
there are huge blue-gum trees some way back
and you agree that the price of the Lucerne is fair
where some cows graze at the pen, needing repair,
swishing with tails to drive flies from their hair.

I pull my fingers slowly through my hair
and there are streaks of grey in the black,
but the cattle are only doing fair
while my love is coming with the field’s track
that must constantly be kept in repair
and I hear her singing over my back.

There were torn out hair a long time back,
when I met my darling and she was fair,
at a fight at a track, I was in need of repair.


Helderberg (Sestina)

Jy is die hoë ou berg met talle pieke
gedurende die somer groots en jolig,
waar ek geklim het tot by groot hoogtes
waar ek ‘n blik kon kry van son, strand en see,
in God se teenwoordigheid met deurlugtigheid
maar met jou buie herinner jy my aan ‘n dame.

Eens het ek gewandel met ‘n jong dame
op ‘n kinkelende roete tussen jou pieke
op soek na innerlike vrede, deurlugtigheid
en sy was nogal gelukkig en baie jolig
het gestaar na die blou lug en see
vanaf die bedremmelende hoogtes.

Klimmend na die ontblote hoogtes
was soos verkenning van die lyf van ‘n dame,
asof ek afkom op ‘n geheime see
met groot rysende gepunte pieke
en die ondervinding was uiters jolig
met ‘n eie soort van deurlugtigheid.

My privaatheid word betree deur haar deurlugtigheid
terwyl ek van vêr af kyk na haar hoogtes
en met tye voel ek nogal jolig
maar daar is groot gevaar in hierdie dame
wat my aanhou aantrek met hoë pieke
om te kyk na ‘n eindelose see.

Ek verlang om op die see uit te staar,
om met haar te wees in deurlugtigheid,
om soms te wandel tussen haar pieke,
om ontdekkend te wees tot haar hoogtes
asof ek ‘n kosbare wil dame besoek,
maar ek wonder gedurig, is sy jolig?

Ek is nou altyd ietwat gelukkig en jolig
moet weg bly van daardie baie blou see,
moet wegbly van gevaarlike hoogtes
van die lewe, om deurlugtigheid te vind
maar nog steeds lok die pragtige dame
my met albei van haar pragtige pieke.

Hoe glimmend jolig met ys gloei haar pieke
baie hoog bo die see, vanaf hulle hoogtes;
sonder deurlugtigheid is sy ‘n bevrore dame.


Helderberg Hill (Sestina)

You are the high hill with numerous peaks,
that in summer looks magnificent and cheery,
where I have climbed up to waterfalls, to heights,
where I got a view of sun, beach and sea,
felt as if in presence of God, with tranquillity
with your moods you remind me of a lady.

Once I wandered with a young lady
on a twisting trail among your high peaks
to find some inner peace, some tranquillity
and she was quite happy and rather cheery
gazing up at the blue sky, down at the sea
from both of those dazing heights.

Climbing up to the sheer heights
was like exploring the body of a lady
as if finding a secret kind of sea
with beautiful rising pointed peaks
and the experience was quite cheery,
suddenly leaving an own tranquillity.

My privacy is invaded by her tranquillity
as from far I still do watch her heights
and although feeling rather cheery
there is danger in this lovely lady
that beacons me with her high peaks
to look upon an endless open sea.

I long to gaze out upon the sea,
to be with her in tranquillity,
to wander among her peaks,
to again explore her heights
as if to visit a dear kind old lady
but I wonder if I will find her cheery?

But I must now continually stay cheery,
keep far away from the troubled sea,
avoid all of the dangerous heights
of live to be able to find tranquillity
but still the beautiful ageless lady
is luring me continually with her peaks.

How glimmering and cheery with ice her peaks
high above the sea, do glow from their heights,
she is without tranquillity, a chilly frozen lady.


Die eerste draak (sestina)

Hulle het ‘n ding gaan soek, wat spuug in bolle vuur
‘n moordenaar, ‘n draak, wat kan dit wees?
Om dit te oorwin moes hulle aspireer
om mense van dié skrikbewind te bevry
maar dit was reusagtig asof niks dit uitput
en waar dit gaan was daar foltering.

Die dapper mans was van al vrees bevry
en was soos ‘n magtige mag wat aspireer
tot goddelikheid, soos geen mens hoort te wees,
om van die ondier te gryp, verterende vuur,
en dit te bring tot dood en foltering
en hierdie soeke mag hulle nie uitput.

Tog word daar deur alle mense geaspireer
om in die onbekende kennis te kry as iets wat bevry,
om vermoëns te toets tot dit almal uitput,
om planne te meet om oorwinnend te wees
en later te verander en te veg met bolle vuur,
selfs as dit kom tot ‘n eie foltering.

Hulle wou waarheid kry, van die krag daarvan dit bevry,
vry wees om die krag te gebruik van die vuur
wat uit die hemel geval het met foltering,
wat selfs magtige gode kan uitput
en hulle wapens gemaak wat die doel sou wees
waarna alle krygsmanne aspireer.

Dit mag die soeke wees wat ander manne uitput,
as lieflike dinge nie die uiteinde kan wees
of iets mooi en edel om na te aspireer,
met geen baken as lig of iets wat bevry
maar die blussing van lewe deur die vuur
en daarmee saam die dood en foltering.

Soos die noodlot wat verdoem in foltering
met die eerste ontdekking van goddelike vuur
sou die ondier rys en groot sou sy woede wees
en genadeloos die streke daarvan, dit nie uitput,
die kennis daarvan sou ‘n prys eis om dit te bevry,
om die krag te soek waarna mense as dwase aspireer.

Hul wou enige iets wees, vyande dood met dié vuur,
eindeloos nog aanhou bevry, verder aspireer,
in oorloë manne uitput, wat eindig in foltering.

The first dragon (sestina)

They went to find a thing that belched fire
a killer, a dragon what could it be?
To defeat it, to win they did aspire,
to set the people from its terror free,
it was huge as it could never tire
and where it went, there was only agony.

Those brave humble men were of all fear free
were like a mighty force that did aspire
to make men godly, as t no man should be,
to snatch from that beast it’s devouring fire
and to bring to it just death and agony
and in this quest they would not tire.

Yet all of the great brave men do aspire
to in the unknown find knowledge free
to test skill against the beast and to tire
to measure if plans full of follies be,
later to chance, to fight using its fire,
even in using if there is only agony.

They wanted the truth of its power to be free,
free to use in destruction like the strange fire
that came from heaven that fell in agony
that has the capacity to even gods to tire,
they constructed weapons that should be
the main goal to which warriors do aspire.

It may that other men could easily tire
of this overwhelming quest whose worth could be
not lovely high things, to which to aspire,
nor a guiding light sparkling over the free
but quenching of life by its terrible fire,
with it only acts of death and agony.

Then like destiny, which doomed in agony,
like the first discoverers of divine secret fire,
the beast would rise and in raving anger be
really ruthless and from tricks it will not tire,
its intimate knowledge would not come free,
to seek power in which men as fools aspire.

In pride anything to be, finishing foes with fire
while endlessly to be free they do aspire
while men tire in wars only breeding agony.


In velde vol gras in die berge (sestina)

Vanmiddag gooi die pieke ‘n skadu,
die swart klowe wat glans op die berge
as ons langs mekaar lê in die lang gras,
ek kyk in jou oë, hulle is amber groen,
onder my kop is ‘n klein harde klip,
jy glimlag vir my soos die pragtigste dame.

Voor jou was daar ‘n ander oulike dame,
daardie deel van my lewe is nou in skadu,
kerk manne het my getakel met klip op klip,
toe ek van hulle moes vlug na hoë berge
na weivelde met alles daarin groen,
om God te kon vind in velde van Sy gras.

Onder jou kop is daar ‘n kroon van gras
en jou moeder was ‘n grasieuse dame;
om ons is alles lieflik groots en groen
terwyl ons uitrus in ‘n groot koel skadu,
ons gesels oor die lewe se berge,
oor mure van baie harde graniet klip.

Jou oë glim helderder as smarag klip
wanneer jou woorde sagter is as gras,
veel hoër ryk anderkant al die berge,
die berg by ons, is ‘n gevaarlike dame,
as niks uit pyn weerkaats of selfs daar skadu,
nêrens is ‘n plek van rus, of van groen.

Jou dun somer rokkie is helder groen,
skielik het al ons pyne verander in klip,
ek volg jou verder en sien jou klein skadu,
ek word beskou as ‘n jagter van elke dame
as ons loop verby blomme wat groei in gras,
klim teen die voet heuwels van die berge.

Daar is strome wat neer plas teen sommige berge
met deurskynende water, soms koud en groen
as liefde en wellus brand in ‘n jeugdige dame
as ek op dié oomblik koud is soos klip
as ons ‘n wildsbok sien vreet aan afgeleë gras
waar ons klere lê onder ‘n boom se skadu.

Diep in die berge vry ons tot die aand skadu
as jy skelm loer soos groen moes uit die gras
voor jy ‘n klip na my gooi soos geen dame.


In fields of grass under the hills (sestina)

This afternoon the peaks throw a big shade
with the black cliffs shining up on the hills,
while we lay together in the long grass,
I look in your eyes that are amber-green
while under my head there is a small stone
and you smile at me like the prettiest lady.

I had once known another charming lady;
that part of my life is now left in shade,
bad churchmen were casting stone upon stone,
while I had to flee from them to the hills
to pastures were everything is green
to find the Lord in divine fields of grass.

Under your head there is a crown of grass
and your mother is a gracious, kind lady,
around us everything is lovely green
while we are still resting in the cool shade,
we are softly chatting about life’s hills,
about walls of very hard granite stone.

Your eyes are much brighter than emerald stone
while all of your words are softer than grass,
reaching higher and beyond all the hills,
the high mountain which is dangerous lady,
while from our pain nothing gives any shade,
nowhere is a place of rest that is green.

Your summer dress is lovely, is bright green,
suddenly all our ails have turned to stone
I follow you further; see your small shade,
I am seen as one that woos any lady,
we walk past some flowers growing in grass,
climbing up higher into the foothills.

Bright streams are splashing down some of the hills,
with water transparent, sometimes cold and green,
love and lust burns like in a youthful lady
while I at that moment feel cold as stone,
we notice a deer feeding on lone grass
while our garments lie under a tree’s shade.

Far into the hills you want love till dusk’s shade,
where you peep like some green moss from the grass,
are tossing me with a stone like no lady.



Spaar Geld op Versekering

Lucky Lottos

Plek van die Flaminke

deur Rachelle du Bois

Delia Kriel is mede-eienaar van die vakansieoord Zeesig. Haar eerste ontmoeting met Alex Vorster, haar sexy nuwe buurman, laat haar hare rys. Hy jaag haar kat die skrik op die lyf en hy jaag haar die harnas in. Kortom, hy pla haar, vreeslik, aanhoudend. Hy het haar rustige bestaan hier op Zeesig kom versteur en sy is vies, baie vies. Alex se broer, Xander, is die diep een, die stil musikant wat sy hart op Delia se vriendin, Madeleen, verloor het. Hy is koppig en hy weet wat hy wil hê, maar sy is versigtig vir die liefde, want net 'n donkie sal twee keer oor dieselfde klip struikel. En sy is nie 'n donkie nie. Hy is egter die ideale model vir haar beeldhouwerk en haar kunsuitstalling lê voor . . .



picture

Kompetisies

Kyk watse opwindende kompetisies tans beskikbaar is

picture

Nuusbriewe

Registreer nou om nuusbriewe van Woes te ontvang

picture

Winkel

Woes skrywers wat self publiseer se boeke is in die winkel beskikbaar