Moedeloos hang die smartkleed om my lyf.
My skouers rou geskaaf deur die grof geweefde stof.
My hart voel seer....... soos die skouers.
Bloed vlek die nate daar, al purperrooi.

Mense oe! En ah! Oor die pragtige kleure.
Want almal sien die oё en smiles, agter skanse.
Die muurtjies om my hart, help die pyn verberg.
Mooi en goedbedoeldewoorde dryf my na die pers.

“Dit gaan nog jare neem” sê hulle vir my,
En die groen oor hulle lewende vreugde-kinders draai my vas!
Blou is my elke dag, want ek huil alleen...... sag,
Oor my mooi, my pragtige dogter-nooi.

Rooi, oranje, geel voel die brand in my flenter gemoed,
Wanneer ek wonder- het sy na haar ma geroep?
Of het sy van die begin af haar Here en sy engele daar gesien?
Ek is kwaad vir niks, niemand en almal, want my kind....
Is DOOD!!!

Ek soek die swart en donkerbruin
Van bitterheid en gal.
Die waarheid swiep en klief deur my
In helder wit en in kristal.

Hy was my skoon en klee my in witter as wol
Hy plaas op my hoof ʼn skitter-pêrelkroon.
En ek sien my kind, my pragtige dogter-nooi
Wat in eerbied en liefde, kniel voor Sy troon.