Titel: Woes digkompetisie - Keurdersverslag

---

Na al die blydskap oor die optredes van die mense wat dit moontlik gemaak het, die herinneringe aan die goeie gees by ‘n goeie aand en al die ontmoetings met mense wat soveel moeite gedoen het om daar te kom, sê ek graag iets oor die kompetisie en die gedigte wat voorgelê is.

Vir ons as beoordelaars was dit ‘n baie besige twee ure: rusteloos, want telkens stapel ons gedigte in ‘n sekere suksesvlak op, om dit dadelik weer te moet verander as een hom voordoen wat treffender is. Jy kan jou self indink hoeveel keer ons al die gedigte moes deurlees in dié proses!

Die verskeidenheid stemtone wat die gedigte verteenwoordig het, is verblydend, maar dis nie ‘n vereiste nie: ons was nie tematies gebonde of volgens voorskrifte gerig nie. Verblydendste was vir my beelde wat regtig onvergeetlik is, soos die weerlig gesien as spinnekoppote, en dan die verbasend baie oorgange na iets van ‘n ander dimensie. Dit het gewissel vanaf die kar wat vlerke kry omdat die spreker ‘n groot skenking aan ‘n bedelaar gegee het, tot besinning oor ‘n geliefde wat op die oorlewende se aankoms nie in die hemel sou wees nie, en ander metafisiese verglydings.

Mens sou nie kon beweer dat die gedigte vasgeval het in gemoedelik-lokaal realisme nie. Daar was wel afgrond en patos, soms toorn.

Dikwels het ‘n gedig ten goede gebruik gemaak van die taalklanke om betekeniskonstruksie te rig, en by ten minste twee geleenthede was daar gedurfde – en suskesvolle - reëldelings. Party het selfs baie lang reëls met vrug geprakseer.

Wat die deurslag gegee het om die wenners en hulle volgorde te bepaal? Daar was ten eerste gedigte wat ‘n totaal nuwe ondervinding gebied het, in klank, situasie, taalbeweging. Wat Opperman noem ‘n “noodsaak”. Daarteenoor, aan die ander kant van die skaal, was daar ‘n paar wat dalk ‘n gebrek aan leeservaring toon, wat reeds gebruikte beelde, vorme persoonsvoorstellings en dergelike aanbied sonder om dit te verruim of te verfris. Na al die werk in die slypskool was dit vir my verbasend dat so min daarvan aangebring is in die finale gedigte. Die geleentheid was tog daar om die gedig op goeie voet te plaas!

Die digters wat soveel goeie gedigte ingedien het, kan bepaald trots wees. Ons sien uit na die bundel!

Prof. Ian Raper